
Πύλη Αμμοχώστου – Επαρχία Λευκωσίας

Παραλιακό μέτωπο – Επαρχία Λεμεσού

Λίμνη Αλυκής – Επαρχία Λάρνακας

Πέτρα του Ρωμιού – Επαρχία Πάφου

Παραλία Πόλης Αμμοχώστου - Επαρχία Αμμοχώστου

Κάστρο της Κερύνειας – Επαρχία Κερύνειας

Ακανθού
Στοιχεία Επικοινωνίας
Δήμος υπό τουρκική κατοχή από το 1974
Τ.Θ.: 42291
6532 Λάρνακα
Κύπρος
Δήμαρχος: Ελένη Χατζήμιχαηλ
Τηλ.: +357 24623566 , +357 24635578
Φαξ: +357 24815008
Email: akathou@cytanet.com.cy
Website: http://www.akanthou.org.cy
Λίγα Λόγια
Τοποθεσία – Ονομασία
Η κωμόπολη της Ακανθούς βρίσκεται στην επαρχία Αμμοχώστου, στους βόρειους πρόποδες του Πενταδακτύλου, 200μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Της έχουν χαριστεί απλόχερα τόσες ομορφιές όσες σε καμιά άλλη περιοχή της Κύπρου. Στην περιοχή υπάρχουν τρία πολύ ξεχωριστά μνημεία της φύσης που δεν συναντώνται πουθενά αλλού στο νησί. Πρόκειται για τα «Στυλλάρκα» που είναι θεόρατοι βράχοι από ασβεστόλιθο, ύψους μέχρι 30 μέτρων, το «Θκιατρυπητό» ένας άλλος συμπαγής βράχος με μια τεράστια τρύπα που δίνει στον επισκέπτη το μοναδικό προνόμιο να θαυμάζει τόσο τη νότια όσο και τη βόρεια θέα του Πενταδακτύλου καθώς και τρεις καταρράκτες που είναι οι πνιγμένοι στο πράσινο, οι λεγόμενοι καταρράκτες της Μάνας. Στην ονομασία της Ακανθούς μπλέκεται ο φυσικός κόσμος, αφού η παράδοση θέλει την αγκαθιά να δίνει κατάλυμμα στη νύμφη Ανθούσα, που κατέφευγε εκεί κυνηγημένη από τη μάνητα των Σαρακινών οι οποίοι αφού διέλυσαν το γάμο της, λεηλάτησαν και το συνοικισμό (Αγκαθιά + Ανθούσα – Ακανθούσα – Ακανθού).
Τοπωνύμια – Ναοί
Η περιοχή αναφέρεται από τους ιστορικούς ως η Ακτή των Αργείων. Η γη της Ακανθούς ήταν κατάσπαρτη από αρχαία ερείπια και κατάλοιπα αρχαίων οικισμών. Έχουν καταμετρηθεί γύρω στους τριάντα οικισμούς. Είναι ένα από τα λίγα χωριά της Κύπρου με τόσα πολλά αγιώνυμα τοπωνύμια. Αναφέρεται η εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους, το μοναστήρι και η εκκλησία της Παναγίας της Περγαμιώτισσας, η εκκλησία του Αγίου Μικάλλου. Πολύ κοντά βρισκόταν μια νεκρόπολη των βυζαντινών χρόνων. Αναφέρεται, ακόμη, η Παναγία η Μελίσσα, ο Κάψαλος,ένας πολύ μικρός παράκτιος οικισμός κοντά στον οποίο βρίσκονται οι μικρές εκκλησίες της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Γεωργίου καθώς και τα ερείπια της αρχαίας πόλης Μακαρίας, γνωστής ως Μούλος. Άξιον αναφοράς είναι και το αρχαίο Αφροδίσιο (σήμερα περιοχή Λιαστρικά) χώρος όπου λατρεύτηκε η Αφροδίτη, θεά του έρωτα και της γονιμότητας.
Η εκκλησία του Χρυσοσώτηρα ήταν μια από τις πιο επιβλητικές και πιο μεγάλες σε μέγεθος εκκλησίες στην Κύπρο και μοναδική όσον αφορά την αρχιτεκτονική της. Αφιερωμένη στον Σωτήρα Χριστό, γιόρταζε κάθε 6 Αυγούστου τη μέρα της Μεταμόρφωσης του Κυρίου και όχι μόνον προσέλκυε χιλιάδες πιστούς απ’ όλα τα μέρη της Κύπρου αλλά αποτελούσε και ευκαιρία μεγάλης εμπορικής σύναξης, το γνωστό πανηγύρι του Χρυσοσώτηρα.
Τη θρησκευτική ευλάβεια και αφοσίωση των Ακανθιωτών μαρτυρούν και τα 22 ξωκλήσια που ήταν διάσπαρτα στην περιοχή. Ξεχωριστή θέση κατέχει η εκκλησία της Παναγίας της Περγαμιώτισσας, 6χλμ. Ανατολικά της Ακανθούς, κτίσμα του 11ου αιώνα, βυζαντινού ρυθμού και με αξιόλογο εκκλησιαστικό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Σήμερα, η εκκλησία έχει αναστηλωθεί μέσω του αμερικανικού δικοινοτικού προγράμματος SAVE.
Ιδιαίτερη θέση κατέχουν, επίσης, τα δύο νεκροταφεία με τα αντίστοιχα ξωκλήσια τους, της Αγίας Φωτεινής και της Αγίας Βαρβάρας αλλά και η εκκλησία του τοπικού Αγίου Μικάλλου, τα οποία ενισχύουν τη θρησκευτική εικόνα της Ακανθούς.
Η ζωή πριν την τουρκική εισβολή
Φιλοπρόοδοι και εργατικοί οι Ακανθιώτες καλλιεργούσαν, πριν την τουρκική εισβολή του 1974, σιτηρά, χαρούπια και ελιές. Το λάδι και το τυρί της Ακανθούς ήταν περιζήτητα σ’ όλη την Κύπρο. Η μεγάλη αγάπη των Ακανθιωτών για μόρφωση χρονολογείται από τον καιρό της Τουρκοκρατίας. Η κωμόπολη ανέδειξε επιφανείς επιστήμονες με πολύτιμη προσφορά στα κοινά. Αναπτύχθηκε η λαϊκή τέχνη ιδιαίτερα με τα ακανθιώτικα ξυλόγλυπτα. Η κοινότητα παρά το μικρό πληθυσμιακό της μέγεθος πέτυχε την ανακήρυξη της σε Δήμο, το μοναδικό Δήμο της Καρπασίας, από το 1908.
Η Ακανθού σήμερα
Σήμερα, η αναπόληση της Ακανθούς πληγώνει και ματώνει αγιάτρευτα, γιατί η όμορφη τούτη κωμόπολη έχει πέσει στα χέρια του Τούρκου κατακτητή, που τη λεηλατεί ασύστολα, ενάντια σ’ όλους τους διεθνείς κανονισμούς και συμβάσεις.
ΟΙ ΑΚΑΝΘΙΩΤΕΣ ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΟΥΝ
ΟΙ ΑΚΑΝΘΙΩΤΕΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
ΟΙ ΑΚΑΝΘΙΩΤΕΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΚΑΝΘΟΥ
Με μια ματιά






Αγία Νάπα
Στοιχεία Επικοινωνίας
Τ.Θ.: 30026
5340 Αγία Νάπα
Κύπρος
Δήμαρχος: Χρίστος (Πιερή) Ζαννέττου
Τηλ.: +357 23 816300
Φαξ: +357 23 722607
Email: grammatia@agianapa.org.cy
Website: www.agianapa.org.cy
Λίγα Λόγια
Η περιορισμένη έκταση καλλιεργήσιμης γης και η δυσκολία άντλησης των υπόγειων νερών δικαιολογεί το χαμηλό αριθμό οικισμών ανά περίοδο. Τα νέα ευρήματα στον χώρο Νησί που αφορούν την ανακάλυψη προ-νεολιθικής θέσης, εισηγούνται την πρώτη παρουσία ανθρώπων γύρω στο 8.500 – 10.500 π.Χ. Τότε, για πρώτη φορά έφταναν στο νησί τροφοσυλέκτες για πρόσκαιρη διαμονή μέσω της θάλασσας της ανατολικής Μεσογείου. Οι πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι της Νεολιθικής εποχής εγκαταστάθηκαν, για μικρό χρονικό διάστημα στη φυσικά οχυρωμένη κορυφή του λόφου Τηγάνι προτού μετακινηθούν στην ενδοχώρα. Φαίνεται ότι για πέντε χιλιετίες η περιοχή δεν ήταν κατοικημένη, αφού μέχρι τώρα δεν έχουν εντοπιστεί κατάλοιπα της Χαλκολιθικής περιόδου, της εποχής του Χαλκού και της Γεωμετρικής περιόδου.
Κατάλοιπα της Κύπρο-αρχαϊκής και Κύπρο-κλασικής περιόδου έχουν εντοπιστεί σε παράλια θέση που βρίσκεται στο μικρό ακρωτήριο της Μακρονήσου και περιορίζονται σε μερικά θραύσματα ειδωλίων από ένα πρόχειρο ιερό, που βρισκόταν στην ακτή. Η Ελληνιστική περίοδος αντιπροσωπεύεται, από το ιερό της Αφροδίτης, το οποίο βρίσκεται στο τραπεζοειδές πλάτωμα του λόφου, που αναφέρει ο Στράβωνας και περιγράφει ο Ohnefalsch-Richter, καθώς και από τα αποτελέσματα των ανασκαφών στη Μακρόνησο. Τα ταφικά έθιμα είναι στην ουσία ελληνικά και αντιστοιχούν με αυτά που γνωρίζουμε από άλλες νεκροπόλεις στην Κύπρο ιδιαίτερα της Σαλαμίνας και της Πάφου. Η κεραμική που βρέθηκε μέσα στους τάφους υπονοεί επαφές με τον έξω κόσμο -ιδιαίτερα με την ελληνική Ανατολή – συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και της Ανατολίας, της Βορείου Αφρικής και της Ιταλίας. Σε αρκετές θέσεις της ρωμαϊκής εποχής βρέθηκαν όστρακα λεπτής κεραμικής της Ελληνιστικής περιόδου, ενώ η ταφική αρχιτεκτονική είναι τυπική της ίδιας περιόδου. Φαίνεται ότι οι περισσότερες ρωμαϊκές θέσεις που εντοπίστηκαν εδώ κατοικήθηκαν και κατά την ελληνιστική περίοδο.
Η μελέτη των πήλινων σαρκοφάγων μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν στενές σχέσεις μεταξύ της περιοχής της Αγίας Νάπας, και γενικότερα της Κύπρου, και των γειτονικών περιοχών της ανατολικής Μεσογείου. Παρ’ όλο που τα περισσότερα εισηγμένα ευρήματα που βρέθηκαν στους τάφους της Μακρονήσου μπορούσαν να αποκτηθούν και από την εγχώρια αγορά, μερικοί αμφορείς εμπορίου υπονοούν απευθείας επαφές με τον έξω κόσμο. Σε αυτό θα βοηθούσε το αγκυροβόλιο που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του κόλπου, που περικλείεται από το ακρωτήριο της Μακρονήσου. Η ανακάλυψη θραυσμάτων αμφορέων στον κόλπο αυτό, όχι μακριά από την ακτή, είναι σύμφωνη με την πιο πάνω άποψη. Η αρχιτεκτονική των τάφων που ανασκάφηκαν δεν φανερώνει ταξική διαφοροποίηση, μια και είναι όλοι περίπου ίδιοι. Η χρήση πήλινων σαρκοφάγων, ντόπιων ή εισηγμένων, ενδέχεται να υπονοεί ένα είδος ταξικής διαστρωμάτωσης που σίγουρα υπήρχε κατά την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή περίοδο.
Η ρωμαϊκή περίοδος χαρακτηρίζεται από την ανέγερση αγροικιών, που σημειώθηκε ως αποτέλεσμα της επιβολής της Pax Romana (Ρωμαϊκής Ειρήνης). Διάφοροι οχυρωμένοι οικισμοί, όπως αυτός στη θέση Παλιό Χωρκό συνεχίζουν να υπάρχουν, όμως η οργάνωση της οικονομίας της περιοχής βασίζεται τώρα σε μεμονωμένα αγροκτήματα. Γενικά για την οργάνωση της ευρύτερης περιοχής λίγα είναι γνωστά, υπάρχουν όμως στοιχεία για την ύπαρξη μιας σημαντικής πόλης κατά την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο. Ο Στράβωνας την ονομάζει «Θρόνους» και ο Πτολεμαίος την αναφέρει ως «πόλις και ακρωτήριον». Τα κατάλοιπα της εντοπίστηκαν στη θέση Τόρνος. Οι Θρόνοι ήταν ο σημαντικότερος οικισμός, ενώ μικρότεροι οικισμοί, όπως αυτοί στις θέσεις Ζυγάτζιην και Καούνιν σχετίζονταν με τον πρώτο. Τα εκτεταμένα υδρευτικά έργα στη θέση Φιλίνα θα πρέπει να θεωρηθούν ως τμήμα μιας οργανωμένης κοινότητας που κατοικούσε στους Θρόνους. Οι περισσότεροι από τους οικισμούς της ρωμαϊκής εποχής συνεχίζουν να υπάρχουν και κατά την παλαιοχριστιανική εποχή. Ο σημαντικότερος οικισμός της παλαιοχριστιανικής εποχής βρίσκεται στη θέση Καταλύματα. Φαίνεται ότι το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού της ευρύτερης περιοχής μετοίκησε στα Καταλύματα, όπου δεν υπήρχαν ειδωλολατρικά στοιχεία. Κρίνοντας από τα κατάλοιπά του, ο οικισμός ήκμασε κατά την παλαιοχριστιανική εποχή. Εγκαταλείφθηκε κι’ αυτός – μαζί με άλλους, μικρότερους οικισμούς- κατά την περίοδο των αραβικών επιδρομών του 7ου αιώνα. Η περιοχή εγκαταλείφθηκε για αιώνες και πιθανότατα μόνο βοσκοί περιπλανούνταν στα βοσκοτόπια της, μέχρι το 14ο αιώνα οπότε οι Λουζινιανοί ανέγειραν το μοναστήρι της Αγίας Νάπας και ανακατασκεύασαν το Υδραγωγείο. Έτσι, μετά το κτίσιμο του μοναστηριού άρχισαν να έρχονται άνθρωποι στην περιοχή για να εργαστούν, άλλοι ως προμηθευτές των μοναχών και πολλοί ως απλοί επισκέπτες. Το χωριό της Αγίας Νάπας άρχισε να δημιουργείται γύρω από τη Μονή και συνέχισε να υπάρχει μέχρι σήμερα. Μια μικρή κοινότητα γεωργών και ψαράδων που μετατράπηκε σε πόλη κατά τα τέλη του 20ου αιώνα.
Με μια ματιά



Αμμόχωστος
Στοιχεία Επικοινωνίας
Δήμος υπό τουρκική κατοχή από το 1974
Τ.Θ.: 51682
3507 Λεμεσός
Κύπρος
Δήμαρχος: Σίμος Ιωάννου
Τηλ.: +357 25384073
Φαξ: +357 25386969
Email: ammochostos.famagusta.municipality@cytanet.com.cy
info@famagusta.org.cy
Website: http://www.ammochostos.org.cy, http://www.famagusta.org.cy/
Λίγα Λόγια
Τοποθεσία
Η Αμμόχωστος είναι μια από τις έξι πόλεις της Κύπρου και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Κτισμένη στον ομώνυμο κόλπο με την εξαιρετικής ομορφιάς αμμουδιά, πήρε το όνομα Αμμόχωστος ως πόλη χωμένη στην άμμο. Η γεωγραφική της θέση με τα πολλά πλεονεκτήματα συνέτεινε στο να εξελιχθεί η πόλη σε σπουδαίο λιμάνι και κέντρο εμπορίου καθώς και κέντρο γενικότερων σχέσεων της Κύπρου με τη Μέση Ανατολή.
Η ιστορία της πόλης
Έγκωμη (16ος – 12ος αιώνας π.Χ.)
Στις αρχές του 16ου αιώνα π.Χ. στην ανατολική Κύπρο, στις εκβολές του Πεδιαίου ποταμού δημιουργείται η Έγκωμη, μια μικρή πολιτεία η οποία εξυπηρετεί τις ανάγκες του κοντινού λιμανιού που ασχολείται με την εξαγωγή του χαλκού. Λειτουργούν εργαστήρια επεξεργασίας του χαλκού. Τη φήμη και τη ζωή της Έγκωμης εξιστορούν τόσο οι αρχαιολογικές ανασκαφές όσο και οι ιστορικές πηγές. Η Έγκωμη εγκαταλείπεται σταδιακά στο τέλος του 12ου αιώνα π.Χ.
Σαλαμίνα (11ος – 3ος αιώνας π.Χ.)
Η Σαλαμίνα, η πόλη του Τεύκρου, είναι η ενδοξότερη κυπριακή πόλη. Είναι η απόδειξη της ύπαρξης και της εγκατάστασης των Αχαιών στην Κύπρο, αλλά και η περίοδος των τριών αιώνων κατά την οποία διαμορφώθηκαν τα πρώτα κυπριακά βασίλεια.
Μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της αρχαιότητας στο νησί ήταν ο βασιλιάς της Σαλαμίνας Ευαγόρας ο οποίος σύμφωνα με τον Ισοκράτη, ήταν «άξιος να βασιλεύει όχι μόνο της Σαλαμίνας αλλά και της Ασίας όλης».
Επαναστάτησε ενάντια στους Πέρσες και αποκατέστησε την ελληνική εξουσία στη Σαλαμίνα το 411 π.Χ., ενώ έντονη ήταν η προσπάθειά του να ενώσει όλα τα κυπριακά βασίλεια. Ακολούθησε μια πολιτική εξελληνισμού του νησιού και ήταν ο Ευαγόρας που εισήγαγε στην Κύπρο το ελληνικό αλφάβητο. Το βασίλειο της Σαλαμίνας που ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα έπαψε να υφίσταται τον 3ο αιώνα, όταν η Κύπρος προσαρτήστηκε στο Πτολεμαϊκό βασίλειο της Αιγύπτου.
Αρσινόη
Μετά την καταστροφή της Σαλαμίνας από σεισμούς, ο Πτολεμαίος Β΄ ο Φιλάδελφος ίδρυσε μετά το 274 π.Χ. στην Κύπρο τρεις πόλεις που έφεραν το όνομα της αδελφής του Αρσινόης εκ των οποίων η μια στα νότια τις Σαλαμίνας.
Κωνσταντία
Η ολοκληρωτική καταστροφή της χριστιανικής πια Σαλαμίνας από σεισμούς ήλθε το 332 και το 342 μ.Χ. Ο Κωνστάντιος, ένας από τους τρεις γιους του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αναστήλωσε και πάλι την πόλη και τη μετονόμασε σε Κωνσταντία, η οποία αναπτύχθηκε σε πολιτική και εκκλησιαστική πρωτεύουσα της Κύπρου.
Στα μέσα του 7ου αιώνα αρχίζουν οι αραβικές επιδρομές που επιφέρουν την καταστροφή της Κωνσταντίας και την ολοκληρωτική εγκατάλειψή της και μετοίκηση του πληθυσμού προς ασφαλέστερη περιοχή νοτιότερα της Αρσινόης.
Αμμόχωστος
Λίγα γνωρίζουμε για την ίδρυση της πόλης. Από τον 3ο αιώνα μέχρι περίπου το 1200 μ.Χ. υπάρχει ένα κενό στις ιστορικές γνώσεις για την ίδρυση και τη δημιουργία της Αμμοχώστου. Δεν γνωρίζουμε, επίσης για τη Βυζαντινή Αμμόχωστο.
Η Φραγκοκρατία (1191 – 1489)
Η ιστορία της πόλης αρχίζει να γίνεται σαφέστερη, κυρίως μετά τη φραγκική κατοχή. Σ’ αυτό το διάστημα η Αμμόχωστος γίνεται η βάση της οικονομίας του κράτους των Λουζινιανών, ο κυριότερος διαμετακομιστικός σταθμός για όλο το εμπόριο της Ευρώπης με την Ανατολή και το κυριότερο λιμάνι.
Ως αποτέλεσμα της διαμάχης ανάμεσα στους Λουζινιανούς και τους Γενουάτες, το 1374 η Γένουα έστειλε το στόλο της στην Αμμόχωστο, ο οποίος κατέστρεψε και λεηλάτησε την πόλη. Η Αμμόχωστος έμεινε υπό γενουάτικη κατοχή για 90 χρόνια και κατά την περίοδο αυτή οδηγήθηκε σε γρήγορη παρακμή.
Η Ενετοκρατία (1489 – 1571)
Οι ενετοί παρέλαβαν το 1489 τη διακυβέρνηση του νησιού κάτω από τις απειλές των Τούρκων. Ως η κυριότερη ναυτική δύναμη της Μεσογείου, η Βενετία είχε αναλάβει να αναχαιτίσει την τουρκική επέλαση. Η Αμμόχωστος ήταν ήδη μια διαλυμένη πόλη εξαιτίας της πολύχρονης διαμάχης ανάμεσα στους Λουζινιανούς και τους Γενουάτες. Οι Ενετοί έφεραν στο νησί μηχανικούς από τη Βενετία στους οποίους ανέθεσαν την περαιτέρω ενίσχυση και ενδυνάμωση των οχυρώσεων της πόλης.
Η Τουρκοκρατία (1571 – 1878)
Μετά από πολιορκία ενός χρόνου και παρόλη τη γενναία αντίσταση των υπερασπιστών της, έπεσε η Αμμόχωστος στα χέρια των Τούρκων τον Αύγουστο του 1571. Οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν σε χριστιανούς να κατοικούν στην εντός των τειχών πόλη της Αμμοχώστου. Έτσι, από τότε οι Έλληνες κάτοικοι άρχισαν αναγκαστικά να κατοικούν έξω από την εντός των τειχών Αμμόχωστο, στα προάστεια, γνωστά ως Βαρώσια.
Επακόλουθο αυτής της πορείας ήταν η δημιουργία της νέας πόλης της Αμμοχώστου.
Η Αγγλοκρατία (1878 – 1960)
Οι Άγγλοι, οι οποίοι παρέλαβαν μιαν ανατολίτικη πόλη σε άθλια κατάσταση, γρήγορα κατάλαβαν τη σημασία του λιμανιού της Αμμοχώστου. Όταν οι Άγγλοι έφθασαν στην Αμμόχωστο, είχε πληθυσμό 2.000 ανθρώπων. Στις αρχές του αιώνα, το 1904, γίνονται κάποια βελτιωτικά έργα στο λιμάνι, ενώ εγκαινιάζεται η σιδηροδρομική σύνδεση της Αμμοχώστου με τη Λευκωσία. Αυτό δίνει κάποιες ελπίδες και κάποια ώθηση στην εμπορικότητα της πόλης.
Η ανάπτυξη της Αμμοχώστου πριν από το 1974
Ο πληθυσμός της πόλης πριν από την τουρκική εισβολή και το βίαιο εκτοπισμό των νομίμων Ελληνοκυπρίων κατοίκων της ανερχόταν στους 45.000. Η Αμμόχωστος ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Κύπρου.
Η ύπαρξη του λιμανιού και η προσέλευση εργατικού δυναμικού από τις αγροτικές περιοχές ήταν ο κυριότερος συντελεστής αύξησης του πληθυσμού.
Μέχρι το 1974 το λιμάνι της Αμμοχώστου ήταν το κύριο λιμάνι του νησιού, τόσο από απόψεως χωρητικότητας, όσο και από απόψεως διακίνησης εμπορευμάτων και επιβατών.
Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960 υπήρξε μεγάλη ανάπτυξη στην πόλη, στους τομείς της βιομηχανίας και του εμπορίου.
Αλματώδης όμως ανάπτυξη ήταν αυτή στον τομέα του τουρισμού. Το 1973 ποσοστό 31.5% των ξενοδοχείων της Κύπρου βρίσκονταν και λειτουργούσαν στην Αμμόχωστο, και είχαν δυναμικότητα 45% του συνόλου των κλινών.
Η Αμμόχωστος πριν από το 1974 ήταν μια πόλη όνειρο. Μια πόλη που έσφυζε από ζωή. Ήταν μια πόλη με τα περιβόλια και τις ευωδίες των ανθών των εσπεριδοειδών της. Μια πόλη με τη χρυσή αμμουδιά. Μια πόλη γεμάτη ζωή. Η ραγδαία ανάπτυξη της πόλης οφειλόταν τόσο στο εμπνευσμένο Δημοτικό Συμβούλιο, όσο και στους φιλοπρόοδους κατοίκους της.
Η πρόοδος σε όλους τους τομείς σε συνδυασμό με τις φυσικές ομορφιές της, συνέβαλαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη της Αμμοχώστου σε κέντρο πολιτιστικής ανάπτυξης. Η ζωγραφική, η ποίηση, η μουσική, το θέατρο, ο αθλητισμός, τα Ανθεστήρια, η Γιορτή του Πορτοκαλιού, η Γιορτή του Κατακλυσμού, αποτελούσαν μέρος της πολυσήμαντης πολιτιστικής και πνευματικής ζωής της Αμμοχώστου.
Ο τομέας όμως, στον οποίο κυριολεκτικά η Αμμόχωστος σημείωσε αλματώδη πρόοδο ήταν ο τουρισμός, με αποτέλεσμα πριν το 1974 να αποτελεί το πιο σημαντικό τουριστικό κέντρο του νησιού. Τα μνημεία της μεσαιωνικής εντός των τειχών πόλης κι οι αρχαιότητες της γειτονικής Σαλαμίνας και της Έγκωμης καθώς και οι όμορφες ακρογιαλιές της, έκαναν την πόλη περιζήτητο τουριστικό προορισμό.
Αγώνες για επιστροφή
Ολόκληρη η πόλη είναι σήμερα σκλαβωμένη. Ένα μέρος της πόλης, με το εμπορικό κέντρο και τα περισσότερα ξενοδοχεία της, είναι σήμερα περίκλειστο με συρματοπλέγματα. Στο υπόλοιπο μέρος της κατοικούν σήμερα Τούρκοι έποικοι και Τουρκοκύπριοι.
Η ερημιά και η βουβαμάρα κυριαρχούν στο περίκλειστο μέρος της πόλης, που αποκαλείται «πόλη φάντασμα».
Σαράντα πέντε χιλιάδες Αμμοχωστιανοί ζούν σήμερα πρόσφυγες στην ελεύθερη Κύπρο, αλλά και σε όλα τα πέρατα της οικουμένης.
Το εκλεγμένο Δημοτικό Συμβούλιο Αμμοχώστου, που εκπροσωπεί τους Αμμοχωστιανούς πρόσφυγες, αγωνίζεται τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό για προβολή του θέματος της Αμμοχώστου.
Η συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή της πόλης της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα από το 1974, αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των αρχών και αξιών του διεθνούς δικαίου και παραβιάζει ξεκάθαρα όχι μόνο τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και τα δεσμευτικά ψηφίσματα 550 (1984) και 789 (1992) του Συμβουλίου Ασφαλείας, καθώς και τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου Κυπριανού – Ντεγκτάς του 1979 , που προνοούν την επιστροφή της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της.
Το Δημοτικό Συμβούλιο Αμμοχώστου με τις ποικίλες δραστηριότητές του αγωνίζεται για επιστροφή στη γενέθλια γη. Το 2007, μετά από μια μεγάλη εκστρατεία του Δήμου Αμμοχώστου, περίπου 30.000 Αμμοχωστιανοί υπέγραψαν τη Διακήρυξη με αίτημα την επιστροφή.
Για σκοπούς διαφώτισης πραγματοποιούνται αποστολές αντιπροσωπιών του Δημοτικού Συμβουλίου και εκθέσεις φωτογραφιών της Αμμοχώστου στις Η.Π.Α., στις Βρυξέλλες, αλλά και σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Ο Δήμος Αμμοχώστου διοργανώνει επίσης διάφορες εκδηλώσεις και δραστηριότητες για Αμμοχωστιανούς κάθε ηλικίας, με σκοπό τη διατήρηση άσβεστης της μνήμης της κατεχόμενης πόλης μας.
Πολύ σημαντική είναι η λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Αμμοχώστου στην ελεύθερη περιοχή στη Δερύνεια, λίγα μόνο μέτρα από το συρματόπλεγμα. Το Πολιτιστικό αυτό Κέντρο είναι ο χώρος όπου χιλιάδες ξένοι και Κύπριοι τον επισκέπτονται κάθε χρόνο και ενημερώνονται σχετικά με το θέμα της Αμμοχώστου, αλλά και όπου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις πολιτιστικού κυρίως περιεχομένου.
Εξήντα και πλέον σωματεία της Αμμοχώστου που ανήκουν στη Συντονιστική Επιτροπή Αμμοχώστου και έχουν δραστηριοποιηθεί στην προσφυγιά, είναι σε αγαστή συνεργασία με το Δήμο Αμμοχώστου.
Απώτερος σκοπός του Δημοτικού Συμβουλίου Αμμοχώστου είναι η ευαισθητοποίηση Κυπρίων και ξένων μέχρις ότου σημάνει η ώρα της πολυπόθητης ελευθερίας και επιστροφής στη γη που μας γέννησε.
Με μια ματιά






Λευκόνοικο
Στοιχεία Επικοινωνίας
Δήμος υπό τουρκική κατοχή από το 1974
Τ.Θ.: 14069
2153 Αγλαντζιά
Κύπρος
Δημαρχεύων: Θεόδωρος Χοίρας
Τηλ.: +357 22462951
Φαξ: +357 22462952
Email: lefkoniko@cytanet.com.cy
Website: http://www.dimoslefkonikou.org/
Λίγα Λόγια
Λευκόνοικο – Η αρχόντισσα της Μεσαορίας
Γη ελληνική, γη των Αχαιών και των Μυκηναίων, γη που κουβαλά στα σπλάχνα της τη μακραίωνη ιστορία του Ελληνισμού. Αυτή είναι η γη του Λευκονοίκου, ενός τόπου με βαθιές ρίζες στην ιστορία της Κύπρου.
Αρχαιολογικά ευρήματα, μαρτυρούν την παρουσία του ανθρώπου στην περιοχή ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. Ανασκαφές έφεραν στο φως ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα, τον θεό του φωτός, καθώς και σημαντικά αναθηματικά αγάλματα, ορισμένα από τα οποία φυλάσσονται στο Κυπριακό Μουσείο. Η παράδοση, θέλει το πρώτο σπίτι του χωριού να ήταν κατάλευκο και από τον «λευκό οίκο» να προήλθε το όνομα Λευκόνοικο.
Απλωμένο στη βορειοανατολική πλευρά της εύφορης Μεσαορίας, σε έκταση 52,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων, περίπου 39.000 σκαλών, το Λευκόνοικο ήταν άρρηκτα δεμένο με την πλούσια και καρπερή γη του. Οι Κώδικες της Αρχιεπισκοπής μαρτυρούν ότι, κατά τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, ήταν το μεγαλύτερο σε πληθυσμό και το πλουσιότερο σε παραγωγή χωριό της Κύπρου, με ιδιαίτερα μεγάλη παραγωγή σιταριού.
Η παρουσία του, καταγράφεται και σε σημαντικές στιγμές της κυπριακής ιστορίας. Το 1427, κατά τη Φραγκοκρατία, η κωμόπολη βρέθηκε στο επίκεντρο της μεγάλης εξέγερσης των χωρικών, με αρχηγό τον Ρε Αλέξη, συνδέοντας το όνομά της με έναν από τους σημαντικότερους κοινωνικούς ξεσηκωμούς της μεσαιωνικής Κύπρου.
Την 1η Απριλίου 1939, το Λευκόνοικο ανακηρύχθηκε σε Δήμο και εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό, οικονομικό, πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο. Η «αρχόντισσα της Μεσαορίας», ανέδειξε σπουδαίες προσωπικότητες: τον εθνικό ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη, τον Κιτίου Κυπριανό, τον Άρχοντα Πρωτοψάλτη Θεόδουλο Καλλίνικο, τον οικονομολόγο και συγγραφέα Χριστοφή Οικονομίδη, καθώς και τους τρεις σκαπανείς του Συνεργατικού Κινήματος, Ιωάννη Οικονομίδη, Μάρκο Χαραλάμπους και Μιχάλη Παπαπέτρου. Το 1909 ιδρύθηκε η Χωρική Τράπεζα Λευκονοίκου, που συνδέθηκε με τις απαρχές του κυπριακού Συνεργατισμού.
Ξεχωριστή θέση, κατείχε η παιδεία. Η Ανώτερη Σχολή, μετεξελίχθηκε σε Καμίντζειο Ανωτέρα Σχολή και αργότερα σε Γυμνάσιο Λευκονοίκου, ενώ σημαντική υπήρξε η προσφορά του ευεργέτη Γεώργιου Μ. Καμιντζή. Το 1920 πραγματοποιήθηκε στο Λευκόνοικο η πρώτη Παγκύπρια Γεωργική Εκθεση, ενώ το 1938 κατασκευάστηκε εκεί η πρώτη κυπριακή αλωνιστική μηχανή από τον Δημήτρη Σούγλη, με τη συνεργασία του Αντώνη Παπακυριακού.
Αναπόσπαστο μέρος της ζωής των κατοίκων, αποτελούσαν οι εκκλησίες και τα εξωκκλήσια, με σημαντικότερες τις εκκλησίες του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, καθώς και τα εξωκκλήσια του Τιμίου Σταυρού, του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Ζώνης, του Αγίου Θεοδώρου, του Αγίου Φωκά και του Αγίου Γεωργίου.
Μέχρι το 1974, το Λευκόνοικο δημιουργούσε, προόδευε και άνθιζε. Υστερα ήρθε ο ξεριζωμός. Τα σπίτια και οι γειτονιές έμειναν πίσω, όχι όμως και οι μνήμες. Το Λευκόνοικο εξακολουθεί να ζει στις καρδιές των ανθρώπων του και στις νεότερες γενιές που έμαθαν να το αγαπούν μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών και των παππούδων τους.
Γιατί η πατρίδα, δεν είναι μόνο ένας τόπος στον χάρτη. Είναι οι άνθρωποι, οι μνήμες και οι ρίζες μας.
«Σε πήρε ο Τούρκος τζ’ αλυσόθης,
μα’ γιω σε κουβαλώ μες στην καρτζιάν μου».
Με μια ματιά



Λύση
Στοιχεία Επικοινωνίας
Δήμος υπό τουρκική κατοχή από το 1974
Τ.Θ.: 40297
6302 Λάρνακα
Κύπρος
Δήμαρχος: Ανδρέας Καουρής
Τηλ.: +357 24661444
Φαξ: +357 24633330
Email: demoslysis@cytanet.com.cy
Website: http://www.demoslysis.com/
Λίγα Λόγια
Ιστορικό
Είναι επώδυνη αλλά συνάμα και παρήγορη η αναψηλάφηση της ιστορίας ενός αγαπημένου τόπου ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται μετά από μια ασύλληπτη τραγωδία που οδήγησε στην κατάκτηση του
και στο βίαιο ξεριζωμό των ανθρώπων του.
Είναι επώδυνη, γιατί σαράντα χρόνια μετά η ελπίδα της επιστροφής ακολουθεί τη μοίρα των Λυσιωτών που τους τέλειωσαν τα χρόνια στην προσφυγιά και φύγανε παίρνοντας μαζί τους στο μνήμα ολοζώντανες τις μνήμες που λαχταρούσαν απεγνωσμένα τον τόπο τους έτοιμες για τη συνέχεια. Είναι επώδυνη ακόμα, γιατί αγώνες και θυσίες αιώνων, κόποι και μόχθοι γενεών άξιων, φιλόπονων, φιλότιμων, φιλήσυχων και προοδευτικών ανθρώπων, αγρυπνίες, προσευχές, ψαλμοί και δεήσεις αγίων και οσίων, εξαίσιες μουσικές, στίχοι, χοροί, θέατρα και αθλήματα και άλλα πολλά ωραία και σημαντικά που ήταν αλληλένδετα με το χώρο και την κοινότητα των ανθρώπων του κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα.
Είναι παρήγορη από την άλλη, γιατί στη μακραίωνη μας ιστορία σιδερόφρακτοι κατακτητές ήλθαν και απήλθαν, τραγωδίες και καταστροφές ήλθαν και παρήλθαν, δικαιώνοντας τον ποιητή για τη Ρωμιοσύνη. Η πεποίθηση αυτή θα μας κρατήσει ζωντανούς στον αγώνα για δικαίωση και επιστροφή.
Με μια ματιά

Παραλίμνι – Δερύνεια
Στοιχεία Επικοινωνίας
Τ.Θ.: 33033
5310 Παραλίμνι
Κύπρος
Δήμαρχος: Γιώργος Νικολέττος
Τηλ.: +357 23819300
Φαξ: +357 23825023
Email: info@paralimni.org.cy
Website: www.paralimni.org.cy
Λίγα Λόγια
Ιστορία
Το Παραλίμνι είναι η μεγαλύτερη κοινότητα της πλούσιας πεδιάδας της Επαρχίας Αμμόχωστου και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Κύπρου, σημείο από το οποίο μπορεί κανείς να απολαύσει την πρώτη ανατολή του ήλιου σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Οι ρίζες του χωριού είναι πολύ μακρινές. Από τα ελληνιστικά χρόνια ήταν κτισμένη στη περιοχή η αρχαία πόλη Λεύκολλα. Σήμερα δεν διατηρείται τίποτε από την πόλη αυτή. Τα βυζαντινά χρόνια το Παραλίμνι ήταν μικρότερος οικισμός ή μάλλον αποτελείτο από πολλούς μικρότερους αγροτικούς οικισμούς. Ο μεγαλύτερος απ’ αυτούς πρέπει να ήταν κτισμένος στην περιοχή ανάμεσα στο παλιό χωριό και το σημερινό Λύκειο, εκεί που σήμερα βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Αυτό είναι φανερό από τα απομεινάρια του οικισμού που είναι σκορπισμένα στα χωράφια της περιοχής με τη μορφή πολλών μικρών λιθαριών. Στην περιοχή, οι γεωργοί έτυχε πολλές φορές να ανακαλύψουν με το αλέτρι τους διάφορα άλλα αντικείμενα, που μαρτυρούν την ύπαρξη του οικισμού. Τα σημαντικότερα ευρήματα είναι διάφορα βυζαντινά νομίσματα.
Η περιοχή του οικισμού αυτού έχει πανοραμική θέα προς τη θάλασσα. Αυτό ίσως να είναι και η αιτία της εγκατάλειψης και της καταστροφής του. Τον 7ο αιώνα άρχισαν στην Κύπρο οι αραβικές επιδρομές. Οι άραβες κουρσάροι ήταν ο φόβος και ο τρόμος των κατοίκων της Κύπρου. Οι κουρσάροι έφταναν με τα πλοία τους στα παράλια της Κύπρου και κούρσευαν τις κοινότητες που έβρισκαν στις παραλιακές περιοχές. Οι Κύπριοι τότε πήραν διάφορα μέτρα για να αμυνθούν. Σπουδαιότερο και ασφαλέστερο μέτρο ήταν η μετακίνηση του χωριού σε μέρος που είναι αθέατο από τη θάλασσα. Αυτή φαίνεται να είναι η αιτία που εγκαταλείφθηκε ο οικισμός στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου και οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στη θέση που είναι σήμερα το κεντρικό τμήμα του Δήμου Παραλιμνίου η οποία που είναι αθέατη από τη θάλασσα.
Στην περιοχή φαίνεται ότι υπήρχαν κι άλλοι μικροί αγροτικοί οικισμοί, που σιγά-σιγά εγκαταλείφθηκαν ή ενώθηκαν και σχηματίστηκε το νεότερο χωριό, το Παραλίμνι. Ένδειξη για την υπόθεση αυτή, αποτελούν τα πολλά ξωκλήσια που βρίσκονται γύρω από το Παραλίμνι. Μερικά από τα ξωκλήσια βρίσκονται σήμερα μέσα στην κατοικημένη περιοχή του παλιού χωριού.
Αναφορικά με την προέλευση του ονόματος του Δήμου μας, το Παραλίμνι πήρε το όνομα του από μια εποχιακή λίμνη «Παρά τη λίμνη» η οποία συγκαταλέγεται στους προστατευόμενους βιότοπους του Δικτύου NATURA2000 και σχηματίζεται στα δυτικά της κοινότητας, μεταξύ Παραλιμνίου και Σωτήρας. Λόγω της θέσης του χωριού, υιοθετήθηκε το όνομα «Παρά τη λίμνη», το οποίο με τη χρήση τροποποιήθηκε και έγινε ουδέτερο και έτσι το χωριό ονομάστηκε Παραλίμνι. Το 1963, η περιοχή του χωριού ανακηρύχθηκε περιοχή Συμβουλίου Βελτιώσεως Παραλιμνίου, δηλαδή σε επιτροπή αυτοδιοίκησης των χωριών και το 1986, μετά από δημοψήφισμα το Παραλίμνι ανακηρύχθηκε σε Δήμο, με την ονομασία «ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ» και έκτοτε είναι ο μεγαλύτερος δήμος του ελεύθερου τμήματος της επαρχίας Αμμοχώστου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Μάιο του 1986, έγιναν οι πρώτες εκλογές για ανάδειξη Δημάρχου και Δημοτικού Συμβουλίου, με πρώτο δήμαρχο τον κ. Νίκο Βλίττη.Σήμερα, έχει περίπου 15.000 κατοίκους και είναι χωρισμένο σε αστική και τουριστική ζώνη. Η τουριστική ζώνη αποτελείται από τον Πρωταρά ο οποίος είναι παραθαλάσσιο προάστιο του Παραλιμνίου με όμορφες αμμώδεις παραλίες, με καθαρά και καταγάλανα νερά και πολλά ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Το Παραλίμνι είναι μια πλούσια μικρή πόλη που αναπτύσσεται ραγδαία σ’ όλους τους τομείς της οικονομικής, της κοινωνικής και της πολιτιστικής ζωής.
Με μια ματιά


ΕΝΟΤΗΤΕΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Διεύθυνση:
Ρηγαίνης 78, 1010 Λευκωσία,
Τ.Θ. 22033, 1516 Λευκωσία, Κύπρος
Τηλ: +357 22 445170
Φαξ: +357 22 677230
Email: endeky@ucm.org.cy
