Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons

This message is only visible to site admins
Problem displaying Facebook posts. Backup cache in use.

Error: Error validating access token: The session has been invalidated because the user changed their password or Facebook has changed the session for security reasons.
Type: OAuthException

ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΉΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΝΕΣΚΟ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Xοιροκοιτία
Παλαίπαφος
Νέα Πάφος
Τάφοι των Βασιλέων
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου της στέγης
Παναγία Φορβιώτισσα - Παναγία της Ασίνου
Η εκκλησία της Παναγίας του Άρακα
Μονή του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή
Παναγία του Μουτουλά
Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού
Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ,Πεδουλάς
Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού του Αγιασμάτι
Εκκλησία της Παναγίας Ποδύθου
Εκκλησία Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Παλαιχώρι
... See MoreSee Less

6 Σεπτεμβρίου σήμερα. Γιορτάζει ο Αρχάγγελός μας!
Ανάμνησις του Εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Χρόνια πολλά, αγαπημένοι συνδημότες και αγαπημένες συνδημότισσες.
Τα παλιά χρόνια, όπως μου είπε αγαπημένος συνδημότης μας, προτού να γίνει η κωμόπολή μας εμπορικό κέντρο με πολλά καταστήματα, γινόταν πανηγύρι στον Αρχάγγελό μας στις 6 Σεπτεμβρίου, από όπου ο κόσμος αγόραζε ό,τι χρειαζόταν.
Αιωνία η μνήμη των κατοίκων της κωμόπολής μας που έφυγαν με τον πόθο της επιστροφής στον τόπο μας.
"Ο Μιχαήλ Αρχάγγελος να σκέπει την παρουσία μας και να προωθεί την επιστροφή μας!", όπως έγραψε και ο αγαπημένος μου φίλος και συνάδελφος εν φιλολογία, κ. Βαρνάβας Λοϊζίδης.
... See MoreSee Less

6 Σεπτεμβρίου σήμερα. Γιορτάζει ο Αρχάγγελός μας! 
Ανάμνησις του Εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Χρόνια πολλά, αγαπημένοι συνδημότες και αγαπημένες συνδημότισσες.
Τα παλιά χρόνια, όπως μου είπε αγαπημένος συνδημότης μας, προτού να γίνει η κωμόπολή μας εμπορικό κέντρο με πολλά καταστήματα, γινόταν πανηγύρι στον Αρχάγγελό μας στις 6 Σεπτεμβρίου, από όπου ο κόσμος αγόραζε ό,τι χρειαζόταν.
Αιωνία η μνήμη των κατοίκων της κωμόπολής μας που έφυγαν με τον πόθο της επιστροφής στον τόπο μας.
Ο Μιχαήλ Αρχάγγελος να σκέπει την παρουσία μας και να προωθεί την επιστροφή μας!, όπως έγραψε και ο αγαπημένος μου φίλος και συνάδελφος εν φιλολογία, κ. Βαρνάβας Λοϊζίδης.Image attachmentImage attachment

Καλό μήνα, αγαπημένοι/ες φίλοι και φίλες!
Καλό φθινόπωρο με υγεία και δύναμη!
Ημερολόγιο Δήμου Λευκονοίκου 2020
... See MoreSee Less

Καλό μήνα, αγαπημένοι/ες φίλοι και φίλες!
Καλό φθινόπωρο με υγεία και δύναμη!
Ημερολόγιο Δήμου Λευκονοίκου 2020

ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΟΝΟΙΚΟΥ
10ο Δελτίο Τύπου
Αποχώρηση Δημοτικού Γραμματέα, κ. Λούη Αθανασίου
Ο Δημοτικός Γραμματέας του Δήμου Λευκονοίκου, κ. Λούης Αθανασίου, τερμάτισε τις υπηρεσίες του στον Δήμο μας μετά από πολύχρονη και ευδόκιμη υπηρεσία.
Ο κ. Αθανασίου εργάστηκε όλα αυτά τα χρόνια με ανιδιοτέλεια, εντιμότητα, εχεμύθεια. Πάρα πολύ εργατικός, μεθοδικός και οργανωτικός, βοηθούσε όλο τον κόσμο, αλλά κυρίως τους Δημάρχους που είχαν την ευλογία να τον έχουν Γραμματέα τους.
Η Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκονοίκου εκφράζουν τις άπειρες ευχαριστίες τους στον κ. Αθανασίου και του εύχονται υγεία και οικογενειακή ευτυχία.
31 Αυγούστου 2020
... See MoreSee Less

ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΟΝΟΙΚΟΥ
10ο Δελτίο Τύπου
Αποχώρηση Δημοτικού Γραμματέα, κ. Λούη Αθανασίου
Ο Δημοτικός Γραμματέας του Δήμου Λευκονοίκου, κ. Λούης Αθανασίου, τερμάτισε τις υπηρεσίες του στον Δήμο μας μετά από πολύχρονη και ευδόκιμη υπηρεσία.
Ο κ. Αθανασίου εργάστηκε όλα αυτά τα χρόνια με ανιδιοτέλεια, εντιμότητα, εχεμύθεια. Πάρα πολύ εργατικός, μεθοδικός και οργανωτικός, βοηθούσε όλο τον κόσμο, αλλά κυρίως τους Δημάρχους που είχαν την ευλογία να τον έχουν Γραμματέα τους. 
Η Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκονοίκου εκφράζουν τις άπειρες ευχαριστίες τους στον κ. Αθανασίου και του εύχονται υγεία και οικογενειακή ευτυχία.
31 Αυγούστου 2020

Comment on Facebook

THANK You LOUIS.

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά όλους και όλες για τα τόσο καλά σας λόγια, όπως και για τις ευχές σας. Αντεύχομαι υγεία και χαρά σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο. Αποχωρώ από τον Δήμο με την ευχή για επιστοφή στο αγαπημένο μας Λευκόνοικο.

Λίγα λόγια για τον ήρωα των Οκτωβριανών, Χαράλαμπο Φιλή, και δυο αγνοούμενους αμάχους από τον Δήμο Λευκονοίκου, τον Θεόδωρο Αντρονίκου και τον γιο του, Κίκη Θ. Αντρονίκου

Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη
Δημάρχου Λευκονοίκου

Σήμερα, θέλησα να μάθω κάτι περισσότερο για τον ήρωα του Λευκονοίκου στα Οκτωβριανά του 1931, τον Χαράλαμπο Φιλή, γι’ αυτό τηλεφώνησα στην αδελφή του σύγχρονού μας μ. Φιλή, την Αντρούλα Κώστα, ξέροντας ότι είναι οι άμεσοι απόγονοι του ήρωά μας. Έμαθα, λοιπόν, ότι ο ήρωας Χαράλαμπος Φιλής, που σκότωσαν σε διαδήλωση οι Άγγλοι το 1931 στο Βαρώσι, σε ηλικία 16 ετών, ήταν αδελφός της μητέρας της Αντριανούς. Γονείς του ήταν ο Φιλής και η Κυριακού. Από τον παππού αυτόν πήρε το όνομά του και ο αδελφός της Αντρούλας, ο μ. Φιλής. Αδέλφια του ήρωα ήταν ο Παρασκευάς Φιλή, ο ψάλτης, που σκοτώθηκε από μιδραλιοβόλο, ενώ καθόταν στην αυλή του, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της πρώτης εισβολής, ο Ματθαίος Φιλή, που κατοικούσε στο Βαρώσι, ο Γιώρκος Κκίσας, που ήταν τυφλός (άναβε τα φανάρια, πριν να έρθει ο ηλεκτρισμός) και η Αντριανού Αντρονίκου.
Εκτός από τον θείο της, η Αντρούλα μού είπε και για τον πατέρα της Θεόδωρο Αντρονίκου (τον Θεορή του Αντρόνικου) και τον αδελφό της Κυριάκο(Κίκη).
Μαζί με τον γιο του Κίκη, ο πατέρας Θεόδωρος δούλευαν στο Βαρώσι στο ψυγείο του Φοιτίδη. Ο Θεορής ήταν νυχτοφύλακας και ο γιος δούλευε στο περίπτερο. Δούλευαν με βάρδιες. Ένα βράδυ, κατά τη διάρκεια της πρώτης εισβολής, έπεσε βόμβα στο ψυγείο. Ο Κίκης, μόλις είδε τι έγινε, έκλεισε το περίπτερο και έτρεξε να βρει τον πατέρα του. Τον βρήκε στα σκαλιά πεθαμένο, «με σκισμένα τα μούτρα του». Κτυπήθηκε από γιαλιά. Γι’ αυτό φούσκωσε το πρόσωπό του.
Ο Κίκης, στη συνέχεια, επειδή «τράβησαν υγραέρια οι πνεύμονές του», μπήκε στο νοσοκομείο, όπου του έκαναν εγχείρηση. Από τα στοιχεία του, ειδοποίησαν τις θείες του που ήταν στο Βαρώσι, αλλά δεν τον πρόλαβαν. Πέθανε, πριν αυτές φτάσουν στο νοσοκομείο.
Τους έθαψαν μαζί με τον πατέρα του σε ομαδικό τάφο στον Σταυρό, στο Βαρώσι.
Αναμένουν οι δικοί τους πότε θα βρεθούν και να τους θάψουν στις ελεύθερες περιοχές για να αναπαυτεί η ψυχή τους.
... See MoreSee Less

ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΟΝΟΙΚΟΥ
46 χρόνια μετοικεσίας!
Κάθε φορά που σκέφτομαι πόσα χρόνια είμαστε στην προσφυγιά, συνειρμικά μου έρχεται στο μυαλό ο ψαλμός του προφητάνακτα Δαβίδ, τον οποίο συχνά μας θύμιζε ο αγαπημένος μας φιλόλογος και ακούραστος εργάτης για την ιστορία και τον πολιτισμό του Λευκονοίκου μας, ο π. Κυριάκος Ρήγας, που για πάρα πολλά χρόνια εξέδιδε το περιοδικό «Το Λευκόνοικο», και για άλλη μια φορά τον ευγνωμονούμε, όπως και την αγαπημένη μας κ. Αντρούλα Πασχαλίδου που πήρε από τον π. Κ. Ρήγα τη σκυτάλη και συνέχισε την έκδοσή του.
« ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου· κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μή σου μνησθῶ» (136ος ψαλμός).
Πιστοί κι εμείς στον λόγο του Δαβίδ δεν είναι δυνατόν να μη θυμόμαστε τη γη των προγόνων μας, τη γενέθλια γη μας, εκεί που αφήσαμε τα καλύτερά μας χρόνια. Εκεί που είναι οι παιδικές και εφηβικές μας θύμησες!
Και πάλι μας θυμίζει ο Δαβίδ: «πῶς ᾄσωμεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας;».
46 χρόνια προσφυγιάς! Επί γης αλλοτρίας!
Εμείς, πιστοί στις ρήσεις των προγόνων μας, επιμένουμε στην επιστροφή στον τόπο που μας γέννησε. Και όπως συχνά μας επαναλάμβανε ο μακαριστός Δήμαρχος της Αμμοχώστου, Αλέξης Γαλανός, «δεν είμαστε σωματεία συντήρησης μνήμης», αλλά στόχος μας είναι να επιστρέψουμε πίσω, εκεί που ανήκουμε, εκεί που είναι οι τάφοι των προγόνων μας και οι αλειτούργητες εκκλησιές μας, τα σχολεία μας, οι περιουσίες μας, τα πατρικά μας σπίτια! Εκεί που είναι οι μνήμες μας! Και αυτές δεν μπορεί να μας τις πάρει κανένας! Είναι κατάδικές μας!
Εκεί στη γη του Λευκονοίκου μας είναι θαμμένοι οι ήρωές μας, αλλά και εκεί λαχταρούν να ταφούν και οι υπόλοιποι ήρωές μας που σήμερα είναι ενταφιασμένοι στην ελεύθερη Κύπρο. Μόνο τότε θα αναπαυτεί η ψυχή τους, γιατί
«είναι γλυκύς ο θάνατος, μόνο όταν κοιμώμεθα εις την πατρίδα».
Δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής! Το απαιτούν τα ηρωικά παλληκάρια μας που έδωσαν τη ζωή τους για τούτο το πέτρινο καράβι που λέγεται Κύπρος! Το απαιτούν οι αγνοούμενοί μας, το απαιτούν όλοι οι πρόγονοί μας, αυτοί που πέρασαν, αλλά και αυτοί που θα’ρθουν, οι αγέννητοι!
Αυτό επιτάσσει το δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα! Η αποκατάσταση της ηθικής τάξης!
«Νήσος τις έστιν!»
... See MoreSee Less

ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΟΝΟΙΚΟΥ
46 χρόνια μετοικεσίας!
Κάθε φορά που σκέφτομαι πόσα χρόνια είμαστε στην προσφυγιά, συνειρμικά μου έρχεται στο μυαλό ο ψαλμός του προφητάνακτα Δαβίδ, τον οποίο συχνά μας θύμιζε ο αγαπημένος μας φιλόλογος και ακούραστος εργάτης για την ιστορία και τον πολιτισμό του Λευκονοίκου μας, ο π. Κυριάκος Ρήγας, που για πάρα πολλά χρόνια εξέδιδε το περιοδικό «Το Λευκόνοικο», και για άλλη μια φορά τον ευγνωμονούμε, όπως και την αγαπημένη μας κ. Αντρούλα Πασχαλίδου που πήρε από τον π. Κ. Ρήγα τη σκυτάλη και συνέχισε την έκδοσή του.
« ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, ῾Ιερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου·  κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μή σου μνησθῶ» (136ος ψαλμός).
Πιστοί κι εμείς στον λόγο του Δαβίδ δεν είναι δυνατόν να μη θυμόμαστε τη γη των προγόνων μας, τη γενέθλια γη μας, εκεί που αφήσαμε τα καλύτερά μας χρόνια. Εκεί που είναι οι παιδικές και εφηβικές μας θύμησες! 
Και πάλι μας θυμίζει ο Δαβίδ: «πῶς ᾄσωμεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας;».
46 χρόνια προσφυγιάς! Επί γης αλλοτρίας! 
Εμείς, πιστοί στις ρήσεις των προγόνων μας, επιμένουμε στην επιστροφή στον τόπο που μας γέννησε. Και όπως συχνά μας επαναλάμβανε ο μακαριστός Δήμαρχος της Αμμοχώστου, Αλέξης Γαλανός, «δεν είμαστε σωματεία συντήρησης μνήμης», αλλά στόχος μας είναι να επιστρέψουμε πίσω, εκεί που ανήκουμε, εκεί που είναι οι τάφοι των προγόνων μας και οι αλειτούργητες εκκλησιές μας, τα σχολεία μας, οι περιουσίες μας, τα πατρικά μας σπίτια! Εκεί που είναι οι μνήμες μας! Και αυτές δεν μπορεί να μας τις πάρει κανένας! Είναι κατάδικές μας! 
Εκεί στη γη του Λευκονοίκου μας είναι θαμμένοι οι ήρωές μας, αλλά και εκεί λαχταρούν να ταφούν και οι υπόλοιποι ήρωές μας που σήμερα είναι ενταφιασμένοι στην ελεύθερη Κύπρο. Μόνο τότε θα αναπαυτεί η ψυχή τους, γιατί 
«είναι γλυκύς ο θάνατος, μόνο όταν κοιμώμεθα εις την πατρίδα».
Δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής! Το απαιτούν τα ηρωικά παλληκάρια μας που έδωσαν τη ζωή τους για τούτο το πέτρινο καράβι που λέγεται Κύπρος! Το απαιτούν οι αγνοούμενοί μας, το απαιτούν όλοι οι πρόγονοί μας, αυτοί που πέρασαν, αλλά και αυτοί που θα’ρθουν, οι αγέννητοι! 
 Αυτό επιτάσσει το δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα! Η αποκατάσταση της ηθικής τάξης!
«Νήσος τις έστιν!»

Eίμαι πολύ περήφανη για άλλο ένα μικρό κορίτσι από την κωμόπολή μας, πολύ αγαπημένο μου, τη Σωτηρία Παπαγεωργίου, της Γ΄τάξης Γυμνασίου, εγγονή της Ρίτσας Χατζησωτηρίου Πάμπου, η οποία πρώτευσε στο μήκος με 5,41.
Συγχαρητήρια, Σωτηρία μου, για τις επιτυχίες σου και εις ανώτερα! Είμαι σίγουρη ότι πάντα θα στοχεύεις ψηλά και θα πετύχεις σπουδαίες επιδόσεις! Θα τιμήσεις το Λευκόνοικό μας και το όμορφο Γεράνι από το οποίο κατάγεται ο πατέρας σου.
Χρόνια πολλά για τη γιορτή σου! Καλοφώτιστη!EE
... See MoreSee Less

Eίμαι πολύ περήφανη για άλλο ένα μικρό κορίτσι από την κωμόπολή μας, πολύ αγαπημένο μου, τη Σωτηρία Παπαγεωργίου, της Γ΄τάξης Γυμνασίου, εγγονή της Ρίτσας Χατζησωτηρίου Πάμπου, η οποία πρώτευσε στο μήκος με 5,41.  
Συγχαρητήρια, Σωτηρία μου, για τις επιτυχίες σου και εις ανώτερα! Είμαι σίγουρη ότι πάντα θα στοχεύεις ψηλά και θα πετύχεις σπουδαίες επιδόσεις! Θα τιμήσεις το Λευκόνοικό μας και το όμορφο Γεράνι από το οποίο κατάγεται ο πατέρας σου.
Χρόνια πολλά για τη γιορτή σου! Καλοφώτιστη!EE

Κηδεία του ήρωα Κλείτου Κλείτου, από το Λευκόνοικο (ΜΈΡΟΣ Α) ... See MoreSee Less

Video image

Comment on Facebook

Είμαστε από τους τελευταίους επισκέπτες της Κερύνειας
Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη
Δημάρχου Λευκονοίκου
Στις 7 Ιουλίου του 1974 επέστρεψα από την Αθήνα στην Κύπρο μαζί με μια αγαπημένη φίλη μου, τη συμφοιτήτριά μου Κατερίνα Βάρσου από την Αθήνα. Την έφερα μαζί μου για να τη φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας και να της γνωρίσουμε τις ομορφιές του νησιού μας.
Αφού, ως συνήθως, ο παπάς μου μας πήρε σε όλες τις θάλασσες της περιοχής μας, στο Μπογάζι, στου Σταμάτη, στη Χάραυτη, στις Κλαψίδες, στη Σαλαμίνα, όπου μαζί με τα καθάρια νερά απολαύσαμε και τα αρχαία της, στο Αλάσια, στις Χελώνες της Ακανθούς, στην Αγία Μαρίνα μας την αγαπημένη, την Παρασκευή, 19 Ιουλίου 1974, ξεκινήσαμε πρωί με τη δροσούλα για την όμορφη πόλη του Πράξανδρου.
Από το Λευκόνοικο, ανεβήκαμε τον Πενταδάκτυλο μέσα από το μπογάζι της Ακανθούς, όπως το λέγαμε, και από τη Λαξιά, εκεί που ατενίζαμε τη θάλασσα του βορρά με το βαθυγάλαζο χρώμα της, στρίψαμε αριστερά για την Κερύνεια. Θυμάμαι ότι η εξαίρετη φιλόλογος, η Μαρία η Παττίχη από την Αθήνα, νύφη του Λευκονοίκου, σύζυγος του γεραρού και εμπνευσμένου φιλολόγου Παναγιώτη Παττίχη, σε ένα από τα γραπτά της έγραφε για τη θάλασσα του βορρά μας με όλη τη δύναμη του χειμώνα και όλη τη γλύκα του καλοκαιριού.
Περάσαμε από την Αγία Μαρίνα, την Καλογραία, τον Άγιο Αμβρόσιο, τη Χάρτζια, από τον Άγιο Επίκτητο και φθάσαμε στην Κερύνεια. Μετά από μια μικρή βόλτα με το αυτοκίνητο για να δούμε τα αξιοθέατα της πόλης, φτάσαμε στο γραφικό λιμανάκι της Κερύνειας που ο Νίκος Δήμου το χαρακτήρισε ως την πιο κλειστή, την πιο ζεστή, την πιο γλυκιά αγκαλιά.
Η φίλη μου μαγεύτηκε από την ομορφιά του. Καθίσαμε να πιούμε κάτι να ξεδιψάσουμε σε ένα από τα κέντρα του λιμανιού και ύστερα επισκεφθήκαμε με μεγάλη συγκίνηση και δέος το κάστρο της Κερύνειας με την ιστορία που κουβαλά στις πλάτες του, με την απόδραση των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, μεταξύ των οποίων και ο συγγενής μας, μ. Μίκης Φυρίλλας.
Η επίσκεψή μας, πέραν από το ιστορικό ενδιαφέρον είχε, κυρίως για δυο πρωτοετείς φοιτήτριες της φιλολογίας, και αρχαιολογικό ενδιαφέρον, λόγω του καραβιού της Κερύνειας. Τι συγκίνηση νιώσαμε μπροστά στη θέα του καραβιού αυτού που φαίνεται ότι βυθίστηκε ανοικτά της Κερύνειας, καθώς ερχόταν φορτωμένο με προϊόντα από τα νησιά του Αιγαίου!
Μετά από την επίσκεψή μας στο κάστρο της Κερύνειας, κατά τη διάρκεια του γεύματος συζητούσαμε για την ιστορία του αλλά και για το καράβι! Θυμάμαι ότι στην ατμόσφαιρα πλανιόταν κάτι παράξενο, κάτι απροσδιόριστο. Λιγοστός ο κόσμος στο λιμανάκι.
Ήταν και εκείνες οι μέρες…
Φύγαμε από την Κερύνεια λίγο πριν από τις τέσσερις το απόγευμα για να είμαστε στο σπίτι μας, μέχρι τις πέντε που επιτρεπόταν…
Μετά καταλάβαμε ότι ήμασταν από τους τελευταίους επισκέπτες της Κερύνειας. Την επομένη άρχισε η θανατηφόρα συμφωνία των αρμάτων…Τα αεροπλάνα ξερνούσαν φωτιά και θάνατο…Έριχναν αλεξιπτωτιστές! Την επομένη, η θάλασσα της Κερύνειας ξέβραζε κάθε λογής επισκέπτες που μόλυναν και βεβήλωσαν τον τόπο μας.
Αυτή η θάλασσα που αγάπησε ο ποιητής σαν κι εμάς, γι’ αυτό δεν πίστευε, του ήταν δύσκολο να το πιστέψει ότι αυτή η αγαπημένη θάλασσα έφερε τους επήλυδες της Ανατολής που ήρθαν για να σκοτώσουν τα παιδιά μας, να διαγουμίσουν το βιος μας, να κουρσέψουν τα όνειρά μας, να κορφολογήσουν τους ανθούς της νιότης τούτου του τόπου.
Είμαστε από τους τελευταίους επισκέπτες της Κερύνειας.
«Μενεξεδένιο της θύμησης όραμα,
καημέ των καημών, Κερύνεια μου!»
«Γιατί», καταλήγει ο Νίκος Δήμου «αν σε ξεχάσω, Κερύνεια, αν σε ξεχάσω Κύπρος, θα λιγοστέψω σαν Έλληνας, θα φτωχύνω σαν άνθρωπος, θα μικρύνω, θα μαραθώ».
Νίκος Δήμος «Μικρά βήματα»
... See MoreSee Less

Ο "Χερουβικός Ύμνος" όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453 ... See MoreSee Less

Video image

Comment on Facebook

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974
Στις 7 Ιουλίου 1974 γύρισα από την Αθήνα μαζί με μια καλή μου φίλη, την Κατερίνα Βάρσου, συμφοιτήτριά μου που έμενε στους Αγίους Αναργύρους, στα Μυκονιάτικα, κοντά στη γέφυρα Κυνοσάργους. Ο πατέρας μου ο καλός κάθε μέρα μάς έπαιρνε και σε ένα παραθαλάσσιο μέρος για να απολαύσουμε τη θάλασσά μας. Από τις Κλαψίδες, το Ακταίον, τη Χάραυτη, το Μπογάζι, την Ομπρέλλα, την Αγία Μαρίνα… Εκείνη τη Δευτέρα, ξυπνήσαμε νωρίς για να πάμε να κάνουμε πρωινό μπάνιο στις Χελώνες του μακαριστού Παντέλη στην Ακανθού προς τον Δαυλό. Ο παπάς μου θεώρησε καλό πρώτα να πάμε να προσκυνήσουμε στον Χρυσοσώτηρο στην Ακανθού.
Μόλις πλησιάζαμε προς την πλαταιούλα εκεί της εκκλησίας, είδαμε γυναίκες ολοφυρόμενες, θυμάμαι ειδικά μια ψηλή ξερακιανή, να τραβούν τα μαλλιά τους και να τρέχουν… Εμείς δεν ξέραμε τίποτα…Δεν είχαμε ανοίξει ραδιόφωνο. Ήταν γύρω στις 8:30 π.μ. και ένας φίλος του παπά μου μας ανακοίνωσε το νέο. «Έγινε πραξικόπημα για να ανατρέψουν τον Μακάριο».
Τότε, ανοίξαμε το ραδιόφωνο… Πανικοβληθήκαμε. Αγαπούσαμε τον Αρχιεπίσκοπο. Αγωνιούσαμε για την τύχη του. Εμένα μού έρχονταν στο μυαλό εικόνες από την κατασκήνωση του Αγίου Νικολάου της Στέγης στην Κακοπετριά, που μας έπαιρνε ο πατήρ Παρασκευάς, ο θεολόγος μας, όπου ερχόταν και λειτουργούσε ο Μακάριος και συνέτρωγε μαζί μας. Η πιο ωραία, όμως, εικόνα, είναι να μας κερνά ο Αρχιεπίσκοπος από ένα μεγάλο ταψί μπακλαβάδες στην εξοχική του κατοικία στο Τρόοδος, που μας καλούσε ημέρα Πέμπτη, μετά την Κυριακή που ερχόταν εκείνος στην κατασκήνωση του Αγίου Νικολάου της Στέγης!
Ο παπάς μου, με τη διορατικότητα που τον διέκρινε, μας είπε: «Τώρα θα βρει η Τουρκία την αφορμή που ζητούσε για να εισβάλει στην Κύπρο. Θα το δείτε!».
Γυρίσαμε στο σπίτι μας. Πάνε οι Χελώνες του κ. Παντέλη. Πάει το μπάνιο! Εκεί μάθαμε και τη σύλληψη του μ. Νίκου Μακρίδη! Ο παπάς μου στηλίτευσε αυτή την ενέργεια των πραξικοπηματιών ως Ύβρη. Δεν έπρεπε να προβούν σε αυτή την πράξη. Πολύ στεναχωρήθηκε. Κι εμείς μαζί του. Πού να ξέραμε τι μας περίμενε σε έναν μήνα!
... See MoreSee Less